Imagine in Suriname!

Zaterdag

2009-08-31T04:33:00.001-07:00

Inmiddels zijn we aangekomen bij de laatste dag dat we effectief iets kunnen doen in Suriname. De auto's zijn weer ingeleverd bij het verhuurbedrijf, en de laatste inkopen worden gedaan in de stad.

Voor de dag zelf staat er weinig gepland. Rita, Jodi, en Lydia zullen aan het einde van de dag langskomen, om nog één keer met zijn allen te bespreken wat de vervolgstappen zullen zijn als wij weer in Nederland zijn. We liggen op bed, klaverjassen in de hotelbar, of zijn nog even de stad in, beseffende dat de laatste 24 uur van ons verblijf in dit land is aangebroken.

Rond een uur of vier komt Rita met haar dochter binnen. Ze wil meteen weten wat we de afgelopen dagen nog hebben gedaan. We vertellen haar over de Voltzberg, de jungletocht, de Brownsberg, en alle andere dingen die we gezien, gedaan, geroken, gevoeld, en geproefd hebben. Ze luistert aandachtig, en vindt het leuk dat wij het land en haar bevolking zo goed ervaren hebben. Dan gaan we over tot de orde van de dag, en spreken we over het project. Bob vertelt over zijn bezoek aan de minister, en Rita laat blijken dat ze nog steeds enthousiast is over het project.

Iets later dan gepland, helaas door autoproblemen, komen Jodi en Lydia binnen. we vertellen waar we het met Rita over hadden, en gaan meteen door met het overleg. Jodi licht Rita in over de plantensoort, waar hij al ervaring mee heeft, en ze bespreken samen wat eventuele valkuilen in het kweek- en productieprocedé kunnen zijn. Aan het einde van het gesprek is nog steeds iedereen enthousiast, en wil men zo snel mogelijk van start gaan met het opzetten van het project. Afgesproken wordt dat Bob in Nederland verder gaat met voorbereiden, en we snel van ons zullen laten horen.

Rita en haar dochter nemen wegens een andere afspraak afscheid, en samen en Jodi en Lydia gaan we een hapje eten in de buurt. Onder het genot van een bandje eten en drinken we wat, en nemen we op onze laatste avond afscheid van Suriname.

Zondag staat om 11 uur de shuttlebus naar vliegveld Zanderij klaar. We stappen in, en sukkelen op ons gemak naar de luchthaven. We eten wat, en de laatste kaarten van een 2 weken durende klaverjascompetitie worden gelegd. Na een paspoort-, tassen-, en lichaamscontrole mogen we naar binnen, en wachten we op het vliegtuig. De tax free-winkels worden uitgeplozen, en de Borgoe-rum vindt goede aftrek.

Dan stappen we in, roepen we "Dag Suriname!" en vliegen voordat we het weten boven internationale wateren. De reis zit er weer op, en 5 slechte vliegtuigfilms later staan we op Schiphol aan een douanier te vertellen wie ons ticket heeft betaald, en wat wij daar dan wel niet hebben gedaan. De twee weken zijn voorbij gevlogen, en moe maar voldaan nemen we van elkaar afscheid.

Tot zover ons avontuur aan de andere kant van de wereld. Het begin is gemaakt, en het project krijgt nu definitief vorm. We hebben er alle vertrouwen in dat het goed gaat komen, en de mensen die we gesproken hebben willen ook graag dat hun en onze plannen gaan lukken.

Groet,

Bas

de laatste dagen

2009-08-27T02:24:00.000-07:00

Het heeft even geduurd, maar bij deze een samenvatting van onze laatste paar dagen in Suriname.

Inmiddels was het ons duidelijk geworden dat het lastig is om in Suriname een afspraak met de mensen te regelen die we graag wilden spreken. De ministers zijn druk bezet, en de vakantie stond voor de deur. Daarnaast speelden er nog enkele belangrijke zaken in het land zelf, die de nodige tijd kostten van het landelijk leiderschap. Woensdag werd daarom besloten om de dag te gebruiken voor de nodige souvenir-inkopen, en Bob zou die tijd gebruiken om weer aan een telefonisch offensief te beginnen.

Maar terwijl wij in de stad waren om niet al te lelijke frutsels voor het thuisfront te verzamelen, had Bob plotseling beet. Joyce Amarello, de minister van Arbeid, Technologische Ontwikkeling, en Milieu, Wilde hem best ontvangen. Hij moest dan echter direct komen. Na razendsnel omgekleedt te zijn, is hij als een speer naar het ministerie gegaan, en heeft een goed gesprek met de minister gehad. Zij is zeer positief over het project, en wil graag op de hoogte blijven. Ook zijn er misschien mogelijkheden voor eventuele subsidies, maar daar werd nog niet concreet op ingegaan. Al met al was het dus een zeer vruchtbaar gesprek, aldus Bob.

Donderdag

Op donderdag stond een bezoek aan de Brownsberg en het Brokopondomeer op de planning. Helaas waren mijn voeten nog niet geheeld. Opnieuw een berg beklimmen leek me daarom niet verstandig, en Bob ging samen met de jongens het natuurschoon bewonderen. Bij terugkomst bleek dat ik echt wat gemist had. Maar ja, that's life.

Vrijdag
Het einde van ons verblijf in Suriname komt langzaam in zicht, en de grootste tochten zijn voorbij. Vandaag is er een trip ondernomen naar het westen, waar we nog niet geweest waren. Enkele kilometers buiten Paramaribo is er een grote Hindoestaanse tempel te vinden, met de meest kleurrijke beelden van de verschillende goden die hun geloof rijk is. Het lag pal aan de kust, die normaal helemaal begroeid is met mangrovebos. Hier is het echter kaal, en een van de weinige plekken waar je tot de zee kan lopen. Navraag leerde dat er enkele kilometers verderop nog een traditioneel crematorium was, waar de lichamen van hindoestanen op brandstapels aan zee werden verbrand. We konden gaan kijken, maar hebben besloten dit toch maar niet te doen.

Na de tempel werd er een bezoek gebracht aan een vlinderkwekerij in Lelydorp. Dit om te zien wat er allemaal mogelijk was als je een beetje ondernemend bent in Suriname. De eigenaar had zijn 7 hectare land gebruikt om een grote vlinderkwekerij op te zetten. Het bedrijf exporteerde poppen van zijn vlinders over de hele wereld. Daarnaast was er ook nog een slangen- en schildpaddenkwekerij te vinden, op een kleinschaliger niveau. Alles werd inhuis gekweekt, inclusief de planten die als voeding voor de rupsen diende. De rondleiding bracht ons langs alle stadia, van rups tot vlinder, en was erg interessant.

survival op zijn Hollands

2009-08-19T05:24:00.000-07:00

We zijn weer aangekomen in de bewoonde wereld, na een aantal dagen afzien in de jungle. Alhoewel, dat afzien viel reuze mee.

Op vrijdag werden we in alle vroegte vlak bij ons hotel opgehaald, om per bus af te reizen richting Witagron. Samen met een aantal andere mensen gingen we namelijk naar de Raleigh Falls in het natuurreservaat van Suriname. Eenmaal in de bus werden we voorgesteld aan onze reisleider, John, die ons de komende dagen zou begeleiden. De tocht naar Witagron duurde 6 uur, en voerde ons over wegen die in Nederland als "bouwrijpe grond" bestempeld zouden worden. Stapvoets hobbelden we dan door, om bij een iets beter stukje weer wat tempo te kunnen maken.

Eenmaal aangekomen in Witagron gingen we lunchen en even pauzeren. Zes uur in een hobbelende bus is niet goed voor je bloedsomloop. Onze spullen werden uitgeladen, en overgeladen in een korjaal. Dit is een uitgeholde boomstam, die functioneerd als boot. Per korjaal was het toen nog een tocht van ruim twee uur naar Fungu Island, waar we zouden verblijven. Daar aangekomen werden we door onze overige gastheren, Steven en Diego, verwelkomd. Steven, Diego, en John bleken familie te zijn, en runden dit kleine kampement in de wildernis.

De lange tocht had ervoor gezorgd dat we redelijk gaar en doorgeschud waren. Een lekkere duik in de rivier deed echter wonderen, en al snel was iedereen weer fris. Snel werd de bagage opgeborgen, en de bedden in gereedheid gebracht. Daarna kregen we een door John bereidde maltijd voorgezet, die voortreffelijk was. Daarna ging om 10 uur het licht uit. Het eiland draait namelijk op accu's en zonnepanelen, en er moet dus spaarzaam met de stroom omgegaan worden)

(Even een korte noot over het eten: Als de Nederlanders in het verleden hadden geweten dat ze hier zo goed en lekker konden koken, hadden ze Suriname nooit zo makkelijk opgegeven denk ik. Elke maaltijd is weer fantastisch, en heel erg goed betaalbaar. Pas alleen op met die Surinaamse pepers. Die straffen je af voor je gulzigheid)

Op dag 2 Stond een trip naar de voltzberg op het programma. Deze 240 meter hoge granieten rots steekt ver boven de jungle uit, en de top zou een prachtig uitzicht geven over de jungle. De tocht erdoorheen begon met een korte boottocht, gevolgd door een 7,5 kilometer lange wandeling naar de berg. De wandeling was pittig, met beklimmingen van omgevallen bomen, en het oversteken van kleine stroompjes. Onderweg vertelde Steven wat over de verschillende bomen en planten in het bos, wat door Bob graag aangevuld werd met zijn kennis. Ik ben niet zo'n held in de hitte, maar de combinatie van hitte en vochtigheid zorgde ervoor dat het zweet al snel overal te vinden was. Met na een wandeling van ruim 3 uur werd de voet van de berg bereikt. Onze lokale gids Wilfred (echte inheemse naam, zoals je ziet) ging ons voor, en hopte als een berggeit omhoog. De rest volgde, en uiteindelijk ben ook ik bovengekomen. Zij het niet van harte. Ik wilde echter het uitzicht niet missen, en moest en zou dus bovenkomen. Wilfred vertelde deze tocht 3 maal per week te maken, en al dik in de 40 te zijn. Met zijn conditie is dus niets mis.
Na een korte tijd op de top werd de afdaling gemaakt en wandelden we terug. Het had net kort geregend, wat een boost in de luchtvochtigheid gaf. Toen ontdekte ik dat mijn zweetklieren verschillende standen hadden, en nu standje 5 gevonden was. Nog nooit heb ik zo gezweet. Het einde van de tocht werd afgesloten bij een kleine waterval, waar iedereen met volle overgave indook.

De volgende dag stond opnieuw een wandeling op het programma, alleen was het dit keer een korte, ik had echter mijn voeten aardig stukgelopen de dag ervoor, en moest dus verschiet laten gaan met 2 gigantische blaren op mijn voeten. Daarna ging men een stuk de rivier afdrijven, terug naar het eiland, wat goed bevallen is. De rest van de middag was erg rustig, en de trip zat er alweer bijna op. Maar ons verblijf werd goed afgesloten door Steven, Diego, John, en de andere mannen die op het eiland werkten. Zij vormden namelijk de Raleigh Boyz, een band die een uur lang het ene na het andere nummer presenteerde. De avond ging door totdat de accu's leeg waren, en al pratend, kaartend, en sterren kijkend sloten we de avond af bij het licht van een olielamp.

Dinsdag gingen we weer terug, maar dan per klein vliegtuig. Er is namelijk geen autoweg, maar wel een kleine landingsbaan op het eiland. Het vliegtuig leverde de nieuwe gasten af, en nam ons mee terug naar Paramaribo. De afstand, die op de heenweg ruim 8 uur had gekost, werd nu in een kleine 3 kwartier overbrugd. Moe maar voldaan waren we terug in Paramaribo, er werd gedouched, gegeten, en gekaart. Daarna ging iedereen naar bed, om weer deel te gaan nemen aan de bewoonde wereld.

Bas

Voor volk en vaderland!

2009-08-14T14:02:00.000-07:00

Vandaag stond een rustige dag in Paamaribo gepland. Ruben had namelijk een contact met iemand die op de ambassade werkt, en die ons uitnodigde voor een rondleiding. Dat laten we ons natuurlijk geen tweede keer zeggen!

Klokslag 1 uur stonden we, zoals afgesproken, voor de deur. Er was al gezegd dat we kwamen, want de beveiliger moest "de professor" spreken. Dat was in dit geval Bob, die nog even zal moeten wachten op zijn professorschap. Nadat alle telefoons en camera's ingeleverd waren, mochten we door de sluis naar binnen, waar we werden ontvangen. Na een kort praatje zijn we twee uur rondgeleid door het gebouw, en hebben we verschillende medewerkers gesproken. Zij vertelden wat er nu eigenlijk zoal op een ambassade gebeurt, en wat ze allemaal doen. Het leeuwendeel bestaat uit het verwerken van visumaanvragen, en het helpen van gestrandde Nederlanders. Toen een van de medewerkers liet zien wat een Surinamer allemaal moest inleveren voor een visum aan papierwerk, viel onze aanvraag alleszins mee. Hele stapels met informatie worden doorgeploegd, en 5 mensen moeten hun toestemming geven voor het visum. En toch proberen ze de aanvraag in 48 uur te klaren! Petje af moet ik zeggen.

Daarnaast is er nog kort gesproken met mensen op de afdeling economische zaken, en iemand die in Suriname gevangen zittende Nederlanders begeleidt. Na een aantal leuke gesprekken, waar wij ook ons project hebben uitgelegd, sloten we af met een fantastische ontmoeting. De ambassadeur zelf had een paar minuten vrijgemaakt om ons te ontvangen! Hij was net 10 dagen aangesteld, dus net iets langer in Suriname dan wij. Hij vertelde wat over zijn verleden, en wij over ons project, terwijl Maxima, Willem-Alexander en Beatrix vanaf de muur toekeken. Hij vond de ontwikkelingen erg interessant, en we hopen hem in de toekomst meer goed nieuws te kunnen brengen.

Na ons bezoek hebben we gelunched in een tentje dat ons aangeraden werd door onze gastheer, en is ieder zijn eigen kant opgegaan om onder andere alvast te kijken voor cadeautjes voor het thuifront. Al met al was dit een zeer nuttige dag.

Nu zal het even duren tot de volgende update. We gaan namelijk tot en met dinsdag de binnenlanden in op een tocht per bus en boot, om bij de raleigh falls en de Voltzberg een paar dagen te overnachen en de natuur te bekijken. Dinsdag dus weer een update!

Bas

De familie Hermelijn

2009-08-13T15:52:00.000-07:00

Vandaag, donderdag, stond een tocht naar het plaatsje Onverdacht op het programma. Hier zijn wij gaan praten met de familie Hermelijn. Zij exporteren al jaren sierplanten naar onder andere Nederland, waaronder de Bixa Aurellana. De vrucht is namelijk erg mooi om te zien. Ook zij zien echter verdere mogelijkheden, en willen graag meewerken in het project. Ze kennen Suriname goed, en zouden ook als verzamelpunt kunnen gaan fungeren. Daarnaast zijn ze bezig met het zoeken naar planten wiens zaden het beste zijn voor het winnen van de kleurstof die we willen.

Ook bij de Familie Hermelijn werden we zeer hartelijk onthaald. Na het ophalen van wat geschiedenis, Bob kent ze namelijk al langer, werd er snel overgegaan naar de orde van de dag. Er werd uitvoerig gepraat over het prject, en eventuele haken en ogen. Na dat gesprek, gecomplimenteerd door een enorme schaal fruitsalade, gemaakt door mevrouw Hermelijn, waren wij en zij nog steeds enthousiast. We gaan daarom zeker kijken wat de mogelijkheden zijn voor samenwerking.

Vervolgens werden we rondgeleid door de kwekerijg, met de meest exotische planten. Altans, voor ons Nederlanders. Daar komen de meest prachtige planten gewoon langs de weg voor, en kijken ze niet op van een koningspalm meer of minder. Wij keken echter onze ogen uit. Yodi, de heer des huizes, vertelde veel over het hun bedrijf en de verschillende planten die ze hadden. Ook lieten ze de verschillende soorten Bixa zien die ze geplant hadden. De jongens konden tevreden concluderen dat de afstand tussen de planten overeenkwam met datgene dat zij in het verslag hadden gezet.

Na de rondleiding werden we getrakteerd op een heerlijke lunch, waarin Bixa was verwerkt als kleurstof. Dit gaf een extra leuk tintje aan het bezoek. Hierna hebben we nog een tijd nagepraat, en zijn toen vertrokken. Ook hier werd besloten dat we volgende weeek verder gaan praten.

Na ons bezoek aan onverDacht zijn we doorgereden naar de Jodensavanne. Op deze plek stond in het verleden een oude joodse nederzetting. Hiervan is alleen de begraafplaats en een deel van de Synagoge terug te vinden. Het bereiken hiervan was nog een hele klus, omdat de enige brug over de rivier een tijd geleden door een boot is geramd, en daardoor onbegaanbaar is. Hiervoor in de plaats is een klein pontje gekomen, die je met uitzonderlijke stuurmanskunst over de rivier heen brengt. Om terug te komen moesten we voor half zes bij de oever staan, wat goed werd onthouden. Daarnaast was ook de weg niet echt "glad" te noemen, en kwam asfalt sporadisch en op onlgische plaatsen voor. Typisch Suriname, zullen we maar zeggen. De Jodensavanne zelf was erg mooi, en vooral heel rustig. Er straalde van nature een bepaalde kalmte uit, zoals zoveel begraafplaatsen dat hebben. Ook hebben we nog een bron bezocht, die geneeskrachtig zou zijn. Of dat zo is, zul je echter aan de jongens moeten vragen, die ieder een klein slokje hebben genomen van het "heilige" water

Eenmaal terug in het hotel maakte iedereen zich snel klaar voor het eten. Via ruben hadden we namelijk contact met iemand die op de Nederlandse ambassade werkt in Paramaribo, en graag met ons wilden dineren. Ik moest helaas afhaken. Het Surinaamse eten is erg lekker, maar mijn gestel is nog niet helemaal gewend. Dat liet zij dan ook blijken. Ik doe het daarom een avondje rustig aan, wat mij in de gelegenheid stelde dit verhaal te schrijven.

Op naar morgen, waarbij een bezoek aan de Ambassade staat gepland.

Groeten uit Paramaribo!

Bas

De Plantage

2009-08-13T15:40:00.000-07:00

Woensdagochtend stond een trip naar Tamanredjo geplanned. Daar gingen we Rita Lunes en haar dochter ontmoeten, die een pleine plantage hebben (23 ha), en ook betrokken willen zijn bij het Imagine-project.

Eenmaal onderweg bleek er een kleine miscommunicatie over de ontmoetingsplek, en waren zij ons al tegemoet gereden, waardoor we elkaar gemist hadden. Na een half uurtje zijn we uiteindelijk toch aangekomen, en werden we hartelijk ontvangen door Rita en haar dochter. Na een korte rondleiding over de boerderij, waar ze op kleine schaal vruchten kweekt en deze omzet tot sap, gingen we de plantage op. Een groot deel hiervan is in de afgelopen decennia overwoekerd, wat moeilijk te geloven is. Dat in zulke relatief korte tijd een weiland veranderd in een onbegaanbare jungle kan alleen in dat klimaat. Ook wordt je weer herinnerd aan het feit dat je tegen het regenwoud zit, getuige de capucijneraapjes die in de bomen rondslingeren, en zich tegoed doen aan het bladgroen.

terug bij hun huis praatten we verder over de mogelijkheden voor Rita in het project. Wat als eerste ter sprake kwam is het opzetten van een verzamelpunt van de zaden van de Bixa aurellana, vanwaar ze doorgestuurd worden naar de fabriek. Ook is de kweek zelf een optie, maar daar is genoeg land voor nodig. Nu ze weer op de hoogte is na onze ontmoeting, komt ze volgende week waarschijnlijk naar Paramaribo om ver te praten.

Weer in het hotel ging ieder zijn kant op, om weer bij elkaar te komen voor het eten. Bob bleef in het hotel, want de airco had voor een fikse verkoudheid gezorgt. Hij ging dus vroeg onder de wol.

En weer was er een dag voorbij in het warme Suriname

Bas

De eerste stappen

2009-08-13T15:19:00.000-07:00

tijd voor een flinke update. Het programma zit nogal vol, en Internet in Suriname is niet erg stabiel, kan ik je zeggen. Daarnaast weigerde de blogdienst een aantal keer toegang. Daarom nu een flink verhaal over onze avonturen van dinsdag tot en met donderdag.

Dinsdag was de dag om te acclimatiseren en onze nieuwe omgeving te verkennen. In de ochtend hebben we eerst de huurauto opgehaald, die ons door Paramaribo en Suriname moet loodsen. Helaas was de bestelde auto niet meer in het assortiment opgenomen, waardoor we 2 andere auto's kregen. Deze schattig kleine jeepjes hebben hun diensten inmiddels bewezen, maar daarover later meer.

De weg terug vanuit het verhuurbedrijf was een heel avontuur, waarbij we in colonne een groot deel van Paramaribo hebben gezien. Naast het Links rijden houden ze hier namelijk ook erg van eenrichtingsverkeer, wat ervoor zorgde dat de weg terug een stuk complexer was dan de weg heen. Nadat ik een verkeerde weg was ingeslagen en tot stoppen werd gemaand, is er een Surinamer in de andere auto gesprongen, die ons veilig naar het hotel terugbracht.

Hiena zijn we als groep Paramaribo gaan verkennen. Als eerste werd fort Zeelandia bezocht. De oude handelspost en verdedegingspunt is later vooral bekend geworden vanwege de Decembermoorden. Maar nu ingericht als museum die een beeld geeft van de geschiedenis van Suriname, de Inheemsen in het land, en prachtige tekeningen van de flora en fauna tentoonsteld.

Na dit bezoek was het historische centrum van de stad aan de beurt. Met zijn vele houten, ooit statige, herenhuizen een prachtig stuk Paramaribo. Bob vertelde veel over de huizen en de geschiedenis van het land, terwijl we rondliepen. Uiteraard werd ook even de Keizerstraat aangedaan, waar moskee en synagoge gemoedelijk naast elkaar staan. Ook werd meteen een kaart van de stad en het land gekocht, die het navigeren wat moet gaan vergemakkelijken.

's avonds werden de gehuurde auto's meteen aan het werk gezet met een tochtje naar Nieuw Amsterdam, waar we iets voorbij het dorp ook een oud fort bezochten. Deze keek uit over de Suriname rivier, en was nodig om ongenode gasten buiten te houden. Eenmaal terug bij de auto bleek de eerste les van de reis: "laat niet je lichten aanstaan", en een van de auto' stond met een lege accu. Zonder startkabels moesten we op zoek naar hulp. Deze werd gevonden in de lokale arts. "Ah, jullie moeten even boosteren?", zei hij terwijl hij de startkabels uit zijn achterbak haalde. De auto was snel weer aan de praat, de startkabels teruggegeven, twerwijl twee auto's vriendelijk zwaaiden naar de behulpzame arts.

Na een leuke dag weer snel het bed in, omdat het programma op woendag echt zou beginnen.

Bas

Eerste dag voorbij

2009-08-11T03:32:00.000-07:00

De eerste 24 uur zitten erop, en het is dinsdag 11 augustus, half 8 's ochtends

Na een zeer vroege ochtend op schiphol, waar het ondanks alle waarschuwingen van KLM en de douane opvallend rustig was, stegen we iets over 9 uur op. Na 9,5 uur en een mislukte landing lukte het de tweede keer wel, en stonden we veilig aan de grond op JA Pengel Airport te Zanderij. Even door de douane, en toen in de shuttlebus naar het hotel.

Eerste conclusie: het is hier vochtig en warm. Je snapt meteen waarom het leven hier iets langzamer gaat dan in Nederland. De drukkende hitte zorgt ervoor dat je al snel aardig begint te zweten. Bob vatte het samen met "Neem gewoon 2 keer zoveel tijd voor alles dat je doet". Dit begrijp ik nu compleet

Na ons even opgefrist te hebben besloten Bob en ik om de huurauto op te halen, die ons door Suriname moet gaan loodsen. Op de kaart leek het niet zover, en een lekkere wandeling. We moesten echter halverwege concluderen dat we het nooit op tijd zouden redden, en besloten al snel maar terug te lopen en het de volgende dag te doen. De jongens gingen in de tussentijd even een duik maken in het zwembad van het naastgelegen hotel, dat ter beschikking staat voor de gasten van ons hotel.

Eenmaal teruggekeerd met een aantal aangeschafte flessen water hebben we ons klaargemaakt voor het eten, en zijn we een restaurantje op gaan zoeken. Gelukkig was die snel gevonden, en zaten we onder het genot van een zeer betaalbaar bord eten en een biertje terug te blikken op de eerste dag. Door het tijdsverschil vergaten we dat we al dik 22 uur in touw waren, alhoewel de slaperige blikken boekdelen spraken. Toen maar snel naar bed gegaan, om energie op te doen voor een nieuwe dag. Die is nu aangebroken, en na het ontbijt zullen we de auto ophalen, destad gaan verkennen en mensen gaan bellen om het project te gaan bespreken.

Tot de volgende update!

Bas

Het is bijna zover!

2009-08-05T04:14:00.001-07:00

Over enkele dagen, op maandag 10 augustus, stappen we op het vliegtuig naar Paramaribo om Imagine in Suriname te introduceren. Maar wie zijn "we" eigenlijk?

Wij zijn Ruben van de Biezen, Jan van Doren, Jalmar Teeuw, Bart Ferguson, Yoeri van der Woerd, Bob Ursem, en Bas van den Berg. De eerste vijf hebben in 2006 de Imagine scholierenwedstrijd gewonnen met hun plan om een plantage in suriname nieuw leven te geven. Dit moest gebeuren met behulp van de Bixa Orellana, een plant met roodgekleurde zaden die kunnen worden gebruikt om de kleurstof Annatto uit te winnen.

Het plan waaraan de jongens hebben gewerkt is bedacht door Bob Ursem, directeur van de Botanische Tuin in Delft. Bas werkt voor Stichting Imagine Life Sciences, en gaat vanuit die positie mee om het roject in de gaten te houden.

Via dit blog zullen we vertellen over onze avonturen aan de andere kant van de oceaan. Om alvast in de stemming te komen kunt u meer lezen over het project op de Imagine website.

Deze informatie kunt u hier vinden

In ieder geval moet het een vruchtbare reis worden, die maandag 10 augustus om 9 uur van start gaat!

Bas