De familie Hermelijn

Vandaag, donderdag, stond een tocht naar het plaatsje Onverdacht op het programma. Hier zijn wij gaan praten met de familie Hermelijn. Zij exporteren al jaren sierplanten naar onder andere Nederland, waaronder de Bixa Aurellana. De vrucht is namelijk erg mooi om te zien. Ook zij zien echter verdere mogelijkheden, en willen graag meewerken in het project. Ze kennen Suriname goed, en zouden ook als verzamelpunt kunnen gaan fungeren. Daarnaast zijn ze bezig met het zoeken naar planten wiens zaden het beste zijn voor het winnen van de kleurstof die we willen.

Ook bij de Familie Hermelijn werden we zeer hartelijk onthaald. Na het ophalen van wat geschiedenis, Bob kent ze namelijk al langer, werd er snel overgegaan naar de orde van de dag. Er werd uitvoerig gepraat over het prject, en eventuele haken en ogen. Na dat gesprek, gecomplimenteerd door een enorme schaal fruitsalade, gemaakt door mevrouw Hermelijn, waren wij en zij nog steeds enthousiast. We gaan daarom zeker kijken wat de mogelijkheden zijn voor samenwerking.

Vervolgens werden we rondgeleid door de kwekerijg, met de meest exotische planten. Altans, voor ons Nederlanders. Daar komen de meest prachtige planten gewoon langs de weg voor, en kijken ze niet op van een koningspalm meer of minder. Wij keken echter onze ogen uit. Yodi, de heer des huizes, vertelde veel over het hun bedrijf en de verschillende planten die ze hadden. Ook lieten ze de verschillende soorten Bixa zien die ze geplant hadden. De jongens konden tevreden concluderen dat de afstand tussen de planten overeenkwam met datgene dat zij in het verslag hadden gezet.

Na de rondleiding werden we getrakteerd op een heerlijke lunch, waarin Bixa was verwerkt als kleurstof. Dit gaf een extra leuk tintje aan het bezoek. Hierna hebben we nog een tijd nagepraat, en zijn toen vertrokken. Ook hier werd besloten dat we volgende weeek verder gaan praten.

Na ons bezoek aan onverDacht zijn we doorgereden naar de Jodensavanne. Op deze plek stond in het verleden een oude joodse nederzetting. Hiervan is alleen de begraafplaats en een deel van de Synagoge terug te vinden. Het bereiken hiervan was nog een hele klus, omdat de enige brug over de rivier een tijd geleden door een boot is geramd, en daardoor onbegaanbaar is. Hiervoor in de plaats is een klein pontje gekomen, die je met uitzonderlijke stuurmanskunst over de rivier heen brengt. Om terug te komen moesten we voor half zes bij de oever staan, wat goed werd onthouden. Daarnaast was ook de weg niet echt "glad" te noemen, en kwam asfalt sporadisch en op onlgische plaatsen voor. Typisch Suriname, zullen we maar zeggen. De Jodensavanne zelf was erg mooi, en vooral heel rustig. Er straalde van nature een bepaalde kalmte uit, zoals zoveel begraafplaatsen dat hebben. Ook hebben we nog een bron bezocht, die geneeskrachtig zou zijn. Of dat zo is, zul je echter aan de jongens moeten vragen, die ieder een klein slokje hebben genomen van het "heilige" water

Eenmaal terug in het hotel maakte iedereen zich snel klaar voor het eten. Via ruben hadden we namelijk contact met iemand die op de Nederlandse ambassade werkt in Paramaribo, en graag met ons wilden dineren. Ik moest helaas afhaken. Het Surinaamse eten is erg lekker, maar mijn gestel is nog niet helemaal gewend. Dat liet zij dan ook blijken. Ik doe het daarom een avondje rustig aan, wat mij in de gelegenheid stelde dit verhaal te schrijven.

Op naar morgen, waarbij een bezoek aan de Ambassade staat gepland.

Groeten uit Paramaribo!

Bas