de laatste dagen

Het heeft even geduurd, maar bij deze een samenvatting van onze laatste paar dagen in Suriname.



Inmiddels was het ons duidelijk geworden dat het lastig is om in Suriname een afspraak met de mensen te regelen die we graag wilden spreken. De ministers zijn druk bezet, en de vakantie stond voor de deur. Daarnaast speelden er nog enkele belangrijke zaken in het land zelf, die de nodige tijd kostten van het landelijk leiderschap. Woensdag werd daarom besloten om de dag te gebruiken voor de nodige souvenir-inkopen, en Bob zou die tijd gebruiken om weer aan een telefonisch offensief te beginnen.

Maar terwijl wij in de stad waren om niet al te lelijke frutsels voor het thuisfront te verzamelen, had Bob plotseling beet. Joyce Amarello, de minister van Arbeid, Technologische Ontwikkeling, en Milieu, Wilde hem best ontvangen. Hij moest dan echter direct komen. Na razendsnel omgekleedt te zijn, is hij als een speer naar het ministerie gegaan, en heeft een goed gesprek met de minister gehad. Zij is zeer positief over het project, en wil graag op de hoogte blijven. Ook zijn er misschien mogelijkheden voor eventuele subsidies, maar daar werd nog niet concreet op ingegaan. Al met al was het dus een zeer vruchtbaar gesprek, aldus Bob.

Donderdag

Op donderdag stond een bezoek aan de Brownsberg en het Brokopondomeer op de planning. Helaas waren mijn voeten nog niet geheeld. Opnieuw een berg beklimmen leek me daarom niet verstandig, en Bob ging samen met de jongens het natuurschoon bewonderen. Bij terugkomst bleek dat ik echt wat gemist had. Maar ja, that's life.

Vrijdag
Het einde van ons verblijf in Suriname komt langzaam in zicht, en de grootste tochten zijn voorbij. Vandaag is er een trip ondernomen naar het westen, waar we nog niet geweest waren. Enkele kilometers buiten Paramaribo is er een grote Hindoestaanse tempel te vinden, met de meest kleurrijke beelden van de verschillende goden die hun geloof rijk is. Het lag pal aan de kust, die normaal helemaal begroeid is met mangrovebos. Hier is het echter kaal, en een van de weinige plekken waar je tot de zee kan lopen. Navraag leerde dat er enkele kilometers verderop nog een traditioneel crematorium was, waar de lichamen van hindoestanen op brandstapels aan zee werden verbrand. We konden gaan kijken, maar hebben besloten dit toch maar niet te doen.

Na de tempel werd er een bezoek gebracht aan een vlinderkwekerij in Lelydorp. Dit om te zien wat er allemaal mogelijk was als je een beetje ondernemend bent in Suriname. De eigenaar had zijn 7 hectare land gebruikt om een grote vlinderkwekerij op te zetten. Het bedrijf exporteerde poppen van zijn vlinders over de hele wereld. Daarnaast was er ook nog een slangen- en schildpaddenkwekerij te vinden, op een kleinschaliger niveau. Alles werd inhuis gekweekt, inclusief de planten die als voeding voor de rupsen diende. De rondleiding bracht ons langs alle stadia, van rups tot vlinder, en was erg interessant.